Ταξινόμηση
Πλήρες εξάρθρημα αγκώνα
Διακρίνονται σε απλά (χωρίς σημαντική οστική βλάβη) και σε σύνθετα (με βαρειές οστικές και συνδεσμικές βλάβες). Στα πιο σοβαρά εξαρθρήματα, τα αγγεία και τα νεύρα που διέρχονται από την άρθρωση του αγκώνα μπορεί να τραυματισθούν. Σε αυτή την περίπτωση υπάρχει σοβαρός κίνδυνος απώλειας του σκέλους. Κλινικά, ένα πλήρες εξάρθρημα είναι πάρα πολύ επώδυνο και εμφανές. Το χέρι θα παρουσιάζει παραμόρφωση και μπορεί να υπάρχει μια περίεργη στροφή στον αγκώνα. Μερικό εξάρθρημα αγκώνα (υπεξάρθρημα)
Ένα μερικό εξάρθρημα αγκώνα είναι δυσκολότερο να διαγνωσθεί. Συνήθως, συμβαίνει μετά από κάποιο ατύχημα. Επειδή ο αγκώνας είναι μόνο μερικώς εξαρθρωμένος, τα οστά μπορούν να επανέλθουν αυτόματα στη θέση τους με την άρθρωση να φαίνεται σχεδόν φυσιολογική. Ο αγκώνας θα κινείται σχετικά καλά, αλλά θα υπάρχει πόνος. Είναι πιθανόν να υπάρχει εκχύμωση στην έσω ή έξω πλευρά του αγκώνα στο σημείο που οι σύνδεσμοι έχουν διαταθεί ή ραγεί. Τα υπεξαρθρήματα μπορεί να συνεχίσουν να παρουσιάζονται κατά διαστήματα εφόσον οι σύνδεσμοι δεν επουλωθούν. Διάγνωση
Ο ορθοπαιδικός θα εξετάσει το άκρο. Θα ελέγξει για σημεία ευαισθησίας, παρουσία οιδήματος και παραμόρφωσης. Θα εκτιμήσει το δέρμα και την κυκλοφορία στο άκρο. Οι σφυγμοί στον καρπό θα ελεχθούν. Εάν η αρτηρία έχει τραυματισθεί κατά τη στιγμή του εξαρθρήματος, το χέρι θα είναι ψυχρό και μπορεί να παρουσιάζει ένα λευκό ή μπλέ χρώμα. Είναι επίσης σημαντικό να ελεχθεί η νεύρωση του άκρου. Εφόσον υπάρχει νευρικός τραυματισμός, τμήμα ή όλο το χέρι θα είναι μουδιασμένο και η κίνηση του θα είναι αδύνατη. Ο ακτινολογικός έλεγχος είναι απαραίτητος για να καθορισθεί εάν υπάρχει οστική κάκωση. Επίσης, οι ακτινογραφίες θα αναδείξουν την κατεύθυνση του εξαρθρήματος. Οι ακτινογραφίες είναι ο καλύτερος τρόπος για να επιβεβαιωθεί το εξάρθρημα του αγκώνα. Στην περίπτωση που οι οστικές λεπτομέρειες είναι δύσκολο να αναγνωρισθούν στις ακτινογραφίες, μπορεί να πραγματοποιηθεί αξονική τομογραφία. Εάν είναι απαραίτητο να εκτιμηθούν οι σύνδεσμοι, τότε η μαγνητική τομογραφία είναι βοηθητική. Παρόλα αυτά, ο ορθοπαιδικός πρώτα θα ανατάξει τον αγκώνα, χωρίς να περιμένει την αξονική ή τη μαγνητική τομογραφία. Οι εξετάσεις αυτές γίνονται συνήθως μετά την ανάταξη του εξαρθρήματος. Θεραπεία
Ένα εξάρθρημα αγκώνα θεωρείται επείγουσα κατάσταση. Ο στόχος της άμεσης θεραπείας θα πρέπει να είναι η επαναφορά των οστών στη φυσιολογική τους θέση. Ο μακροπρόθεσμος στόχος θα πρέπει να είναι η επαναφορά της λειτουργικότητας του σκέλους. Συντηρητική θεραπεία
Η φυσιολογική θέση των οστών της άρθρωσης του αγκώνα μπορεί συνήθως να αποκατασταθεί στο τμήμα των επειγόντων. Πριν την ανάταξη, θα πρέπει να χορηγηθούν ηρεμιστικά και παυσίπονα φάρμακα. Η ανάταξη γίνεται με ήπιους χειρισμούς και συνήθως χρειάζονται δύο άτομα. Απλά εξαρθρήματα αγκώνα αντιμετωπίζονται με ακινητοποίηση της άρθρωσης σε νάρθηκα ή κηδεμόνα για 2 – 3 εβδομάδες. Μετά την αφαίρεση του νάρθηκα γίνονται ασκήσεις κινητοποίησης. Εάν ο αγκώνας ακινητοποιηθεί για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, η ικανότητα για πλήρη κίνησή του μπορεί να επηρεασθεί. Η φυσιοθεραπεία είναι χρήσιμη κατά τη διάρκεια της περιόδου αποκατάστασης. Μερικοί ασθενείς δεν θα καταφέρουν να ανοίξουν πλήρως το άκρο τους (έκταση), ακόμα και μετά από τη φυσιοθεραπεία. Ευτυχώς, ο αγκώνας μπορεί να λειτουργεί πολύ καλά ακόμα και χωρίς πλήρες εύρος κίνησης. Από τη στιγμή που το εύρος κίνησης του αγκώνα βελτιώνεται, ο ορθοπαιδικός θα προσθέσει και ένα πρόγραμμα ενδυνάμωσης. Ακτινογραφίες θα λαμβάνονται περιοδικά κατά την περίοδο της αποκατάστασης ώστε να επιβεβαιώνεται ότι τα οστά παραμένουν στην σωστή τους θέση. Χειρουργική θεραπεία
Σε σύνθετα εξαρθρήματα του αγκώνα, η χειρουργική θεραπεία μπορεί να είναι απαραίτητη για την αποκατάσταση της σωστής θέσης των οστών και για την επιδιόρθωση των συνδέσμων. Μετά το χειρουργείο και για ένα μικρό χρονικό διάστημα, ο αγκώνας είναι δυνατόν να προστατευθεί με ένα νάρθηκα ή με την τοποθέτηση εξωτερικής οστεοσύνθεσης. Με τον τρόπο αυτό προστατεύεται ο αγκώνας από εξαρθρήματα. Στην περίπτωση που συνυπάρχουν αγγειακές ή νευρικές βλάβες, θα πρέπει να αντιμετωπισθούν χειρουργικά. Η καθυστερημένη επανορθωτική χειρουργική μπορεί με επιτυχία να αποκαταστήσει την κίνηση σε αγκώνες με δυσκαμψία. Κατά τις επεμβάσεις αυτές, αφαιρείται ο ουλώδης ιστός και ο έκτοπος οστίτης ιστός. Επίσης, αφαιρούνται οποιαδήποτε άλλα εμπόδια της κίνησης. Με την πάροδο του χρόνου, υπάρχει αυξημένος κίνδυνος για αρθρίτιδα στον αγκώνα εφόσον η ευθυγράμμιση των οστών δεν είναι καλή, ο αγκώνας δεν κινείται ομαλά, ή συνεχίζει να εξαρθρώνεται. 
