Κακώσεις Ακρωμιοκλειδικής Άρθρωσης

Εισαγωγή

Ο διαχωρισμός του ώμου δεν είναι πραγματικά μια κάκωση της άρθρωσης του ώμου. Αφορά την ακρωμιοκλειδική άρθρωση που σχηματίζεται από το ακρώμιο και το έξω τμήμα της κλείδας.

Αιτίες

Ο συχνότερος μηχανισμός αυτής της κάκωσης είναι η πτώση πάνω στον ώμο. Η πτώση τραυματίζει τους συνδέσμους που σταθεροποιούν την ακρωμιοκλειδική άρθρωση. Εάν η δύναμη είναι πολύ μεγάλη, τότε οι σύνδεσμοι που προσφύονται στην κάτω επιφάνεια της κλείδας ρηγνύονται. Αυτό προκαλεί το διαχωρισμό της κλείδας από την ωμοπλάτη (εξάρθρημα).

Συμπτώματα

Η ωμοπλάτη, λόγω του βάρους του άνω άκρου, κινείται προς τα κάτω και έτσι δημιουργείται ένα εξόγκωμα πάνω στον ώμο. Η κάκωση μπορεί να ποικίλει από εκείνη στην οποία υπάρχει μικρή μόνο αλλαγή στο σχήμα του ώμου με λίγο πόνο, έως εκείνης με μεγάλη παραμόρφωση και πόνο. Συχνά, ανακτάται καλή και ελεύθερη πόνου λειτουργικότητα του ώμου, ακόμα και με την παρουσία μεγάλης παραμόρφωσης. Όσο μεγαλύτερη είναι η παραμόρφωση, τόσο περισσότερος χρόνος απαιτείται για να εξαλειφθεί πλήρως ο πόνος. Ο διαχωρισμός διακρίνεται σε:

Ήπιο, κατά το οποίο συμβαίνει διάστρεμμα των ακρωμιοκλειδικών συνδέσμων, χωρίς μετατατόπιση της κλείδας, με φυσιολογική ακτινολογική απεικόνιση.
Μέτριο, κατά το οποίο συμβαίνει ρήξη των ακρωμιοκλειδικών συνδέσμων και διάστρεμμα ή ήπια ρήξη των κορακοκλειδικών συνδέσμων, προκαλεί μια άλλοτε άλλου βαθμού μετατόπιση της κλείδας, εμφανή στον ακτινολογικό έλεγχο.
Σοβαρό, κατά το οποίο συμβαίνει πλήρη ρήξη και των ακρωμιοκλειδικών και των κορακοκλειδικών συνδέσμων και προκαλεί εμφανή διαταραχή της ακρωμιοκλειδικής άρθρωσης.

Διάγνωση

Η κάκωση είναι εύκολο να διαγνωσθεί όταν προκαλεί παραμόρφωση. Όταν η παραμόρφωση δεν είναι ιδιαίτερα εμφανής, τότε η εντόπιση του πόνου, η κλινική εξέταση και η ακτινογραφία θα βοηθήσουν στη διάγνωση. Μερικές φορές, το να ζητηθεί από τον ασθενή να κρατήσει με το χέρι του ένα βάρος, αυξάνει την παραμόρφωση η οποία γίνεται πιο προφανής στην ακτινογραφία.

Θεραπεία

Η αντιμετώπιση διακρίνεται σε συντηρητική και χειρουργική. Κατά την συντηρητική αντιμετώπιση, η χρήση ανάρτησης άνω άκρου, η τοπική εφαρμογή πάγου και η λήψη παυσίπονων φαρμάκων βοηθούν στην αντιμετώπιση του πόνου. Μερικές φορές, ο ιατρός σας μπορεί να σας συστήσει πιο σύνθετες αναρτήσεις, ώστε να μειωθεί η κίνηση στην ακρωμιοκλειδική και να ελαχιστοποιηθεί ο πόνος. Οι περισσότεροι ασθενείς επιστρέφουν σε σχεδόν πλήρη ανάκτηση της λειτουργικότητας του ώμου τους, ακόμα και με την παραμονή σημαντικής παραμόρφωσης. Μερικοί ασθενείς έχουν συνεχή πόνο στην ακρωμιοκλειδική άρθρωση, ακόμα και με μια ήπια παραμόρφωση. Αυτό μπορεί να οφείλεται σε ανώμαλη επαφή των άκρων των οστών κατά την κίνηση της άρθρωσης, σε ανάπτυξη αρθρίτιδας, και σε τραυματισμό του ινοχόνδρινου δίσκου που παρεμβάλεται μεταξύ του ακρωμίου και της κλείδας. Η χειρουργική αντιμετώπιση έχει θέση όταν ο πόνος επιμένει επί μακρόν ή όταν η παραμόρφωση είναι μεγάλη. Τώρα τελευταία, η έρευνα έχει επικεντρωθεί στη βελτίωση των χειρουργικών τεχνικών που χρησιμοποιούνται για την αποκατάσταση των σοβαρών εξαρθρημάτων της ακρωμιοκλειδικής άρθρωσης. Οι νέες χειρουργικές τεχνικές έχουν σχεδιαστεί με στόχο την ανατομική αποκατάσταση της ακρωμιοκλειδικής άρθρωσης. Αυτές διασφαλίζουν την σταθερή και ασφαλή συγκράτηση της άρθρωσης. Περιλαμβάνουν την αντικατάσταση των ραγέντων κορακοκλειδικών συνδέσμων από αλλομόσχευμα. Το μόσχευμα τοποθετείται στην ακριβή θέση όπου βρίσκονται οι ραγέντες σύνδεσμοι και καθηλώνεται με τη χρήση βιοαπορροφήσιμων βιδών. Γίνονται μέσω αρθροσκοπικά υποβοηθούμενων επεμβάσεων και μια μικρής τομής για την τοποθέτηση του μοσχεύματος. Οι νέοι σύνδεσμοι βοηθούν στην αποκατάσταση της φυσιολογικής ανατομίας της περιοχής. Μετεγχειρητικά, εφαρμόζεται ανάρτηση ώμου για 6 εβδομάδες, ενώ ακολουθεί φυσιοθεραπευτικό πρόγραμμα με κινησιοθεραπεία και ενδυνάμωση για 3 μήνες. Στόχος είναι η αποκατάσταση της κίνησης και η βελτίωση της δύναμης. Η επάνοδος στα αθλήματα μπορεί να γίνει μετά από 5 – 6 μήνες μετά το χειρουργείο.